Vandaag het laatste deel van de tweeluik…

Vandaag het laatste deel van de tweeluik…


Vandaag het laatste deel van de tweeluik over Edo.

Na onze verrassende eerste ontmoeting, vlakbij mijn werkplek in Rotterdam waarbij ik kennis heb gemaakt met Edo hebben we vorige week een tweede afspraak gemaakt.

We zitten op een rustig plekje bij café Engels, vlakbij station Rotterdam centraal.
Nadat we drinken hebben besteld begint Edo zijn verhaal.

Ik was 4 jaar en ging met mijn ouders op vakantie. De auto was volgeladen en met veel zin reden we de wijk uit waar ik woonde. We stonden te wachten voor een rood stoplicht. Het eerst volgende moment wat ik me kan herinneren is dat ik wakker werd en helemaal in paniek raakte. Ik wist niet waar ik was omdat ik niets kon zien. Mijn ouders waren er niet. Ik moest van een verpleger horen wat er was gebeurd. Het bleek dat een dronken man schuin op onze auto was ingereden. Mijn vader heeft het ongeluk niet overleeft en mijn moeder lag net als ik in het ziekenhuis. Ik had een aantal dagen in coma gelegen. Door de enorme klap van de auto die op ons inreed ben ik totaal blind geworden.
Het heeft een lange tijd geduurd voor ik hiermee kon omgaan. Jaren heb ik me onveilig gevoelt. Ik had geen grip op mijn omgeving en mijn leven. Ik was een angstige jongen.
Op mijn 14de heb ik een leraar ontmoet die mijn leven totaal heeft verandert. Het was zo verhelderend wat hij vertelde.
Hij stelde mij de keus; ga je zo door met je leven waarbij angst de boventoon voert of durf je te gaan leven, je blindheid te omarmen en daardoor meer uit jezelf te halen. Het heeft me meer dan 2 jaar gekost om anders in het leven te gaan staan. Langzaam kwam mijn blindheid op de achtergrond omdat ik andere facetten sterker ontwikkelde. Zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat wanneer ik in het nu durf te zijn er allerlei gevoelens van mijn omgeving naar mij toekomen. Ik heb geleerd deze onbewust in me op te nemen en zonodig in te zetten. Zo heb ik ook jou ontmoet. Mijn systeem geeft vanzelf aan als er iets gebeurd wat voor mij belangrijk is. Die ene keer dat je me aan het observeren was voelde ik dit. Hierdoor kwam het onbewuste naar boven en wist ik dat we elkaar al vaker hadden gekruist. Onbewust zie ik mijn omgeving door te luisteren. Door de jaren heen heb ik leren vertrouwen op mijn intuïtie.

Wat een mooie boodschap over het leven.
Je angst overwinnen wat zoveel meer oplevert. Ik kijk dan ook met respect terug op deze ontmoeting.
Marco


Source


Reageren is niet mogelijk.