Vandaag deel 1 van de tweeluik over Edo….

Vandaag deel 1 van de tweeluik over Edo….


Vandaag deel 1 van de tweeluik over Edo.

Naast mijn praktijk aan huis werk ik ook in Rotterdam. Mijn werkplek is nog geen 5 minuten lopen vanaf het centraal station.
Tijdens deze korte wandeling had ik hem
al een aantal keer zijdelings voorbij zien lopen maar vandaag heb ik hem volop in mijn vizier. Ik zie hoe hij vol zelfvertrouwen en met precisie kaarsrecht het zebrapad oversteekt. Met enig ontzag sloeg ik het gade. De hond die hem tegemoet kwam omzeilde hij tactisch. De tak die op de weg lag ontdekte hij vrij laat maar ook daar liep hij behendig omheen, alsof het de normaalste zaak was. Zijn stok met bolletje rolde rustig voor hem uit. Hij was nu vlak bij mij. Hallo, zij de man. Ik was verrast en moest glimlachen. Hallo zij ik terug.
Ik merk dat u al een tijdje naar mij kijkt. Ik stond perplex. Enigszins uit balans gaf ik toe dat ik inderdaad aan het kijken was. Nu moest de man lachen. Ik vroeg of hij nog enig zicht had. Nee meneer, al vanaf mijn vierde ben ik helemaal blind. Maar daarvoor in de plaats heb ik andere facetten zeer sterk ontwikkeld. Ik weet bijvoorbeeld dat u en ik elkaar al vaker hebben gekruist met het verschil dat u mij dit keer specifiek aan het observeren was.
Ik was totaal overdonderd. Natuurlijk wist ik dat men door blindheid andere facetten sterker ontwikkelde, maar zo sterk? Hoe bijzonder ik het vond, hoe nietszeggend kwam er maar een woord uit mijn mond; wow!
Hij moest opnieuw lachen. Als je het leuk vind kunnen we een keer wat drinken, ik veronderstel namelijk dat we wat voor elkaar kunnen beteken. U doet vast iets binnen de psychologie, mag ik vragen wat voor werk u doet? Ik legde hem kort uit dat Ik mijn praktijk in Amsterdam heb en dat ik daarnaast ook in Rotterdam jongeren ondersteun. En ja, natuurlijk sta ik open om met hem in gesprek te gaan. Eind deze week gaan we elkaar zien.

Wordt vervolgd.


Source


Reageren is niet mogelijk.