Een verhaal uit de praktijk. Babs en A…

Een verhaal uit de praktijk. Babs en A…


Een verhaal uit de praktijk.

Babs en Axel, nu 8 en 7 jaar.
Beide heb ik bijna 3 jaar lang in de praktijk gehad.

Eindelijk zomervakantie! Axel kijkt wat beteuterd naar zijn koffer die wel 2 keer zo klein is als die van zijn zus. Waarom is die van jou zo groot Babs? Niet zo zeuren, wij meiden hebben nu eenmaal meer om mee te nemen. Net als mamma vroeger. Axel houdt wijs zijn mond, hij heeft geen zin om het over mamma te hebben.
Als opa al toeterend komt aanrijden laden ze snel de koffers in.
Samen zitten ze op de achterbank.
Opa, moet er veel gebeuren? Niet veel lieve jongen, maar morgen gaan we de koeien van de ene naar de andere wei brengen met een gevaarlijk stuk over de weg, net als de vorige keer. Axel glundert. De vorige keer was er 1 koe in de sloot beland en een tegen een auto geknald. Er is altijd wat te beleven met opa.
Na een klein uurtje komen ze aan op de boerderij. Oma staat al op het erf te wachten. Binnen drinken ze eerst thee en fristi. Al snel gaan opa en Axel op de tractor rijden,
ze gaan een stuk land omploegen.
Opa, ik heb gisteren heel raar gedroomd. Opa kijkt hem aan maar zegt niks. Axel gaat verder, ik droomde dat mamma geen pijn meer heeft. Ze is nu blij en kijkt vanuit de hemel naar ons. Dat is mooi om te horen vent, ik denk dat je moeder ook erg trots op jullie is. Axel kijkt naar buiten en zegt zonder opa aan te kijken ‘Ik moet steeds minder vaak om mamma huilen, al mis ik haar nog steeds erg veel’. Ik snap het jongen, ik snap het. Terwijl het land wordt omploegt en zonder dat hij het doorheeft zinkt hij langzaam weg naar het moment van 3 jaar terug.
Hij ziet zijn dochter nog zo achter het stuur kruipen, schoonzoon ernaast en zijn lieve Babs en Axel, toen 5 en 4 jaar, naar opa en oma zwaaiend. Het was een leuke middag geweest, ouderwets gezellig.
Nog geen 2 uur later staat de politie aan de deur. Dochter dood, schoonzoon en Babs in levens gevaar en Axel uit de auto geslingerd maar in redelijke toestand.
Later blijken de nieren van Babs niet meer goed te werken, paniek. Na veel overleg en veel getouwtrek vanwege de wet toch één nier van Axel naar Babs. Eerst nog hoop bij schoonzoon maar later blijkt dat hij niets meer kan en niets meer zal weten, een kasplantje.
En dan de kinderen, reddeloos en radeloos. Zoveel verdriet.
Alsof het niet erg genoeg was getouwtrek bij de voogdij met als klap op de vuurpijl het idee om de kinderen niet bij elkaar in één gezin te zetten. Hij was woedend. Gelukkig heeft hij zich daar hard voor kunnen maken.
Dan de terugval van beide. Nachtmerries, woede, angst, niet kunnen concentreren, terugtrekken, niet willen eten. Therapie was nodig. Je wilt het beste voor ze. Amsterdam was niet echt om de hoek, maar dat maakte niet uit.
Nu 3 jaar verder ziet hij ze weer opbloeien, beetje bij beetje, samen, maar ook ieder afzonderlijk. Het ongeluk is en blijft een diep litteken maar er ontstaat weer ruimte, ruimte voor de toekomst. Hij zag de vorige keer zelfs weer een eerste twinkeling in hun ogen. Er komt een kleine glimlach op zijn gezicht. Mijn Axel en Babs! Zonder dat hij het doorheeft aait hij met zijn grote hand door de blonde krullen van Axel.
Fijn hè opa, samen het land omploegen. Opa kijkt vol trots naar zijn kleinzoon. Inderdaad lieve jongen, heel fijn.

Wat was het een intensief traject met Babs en Axel. Het is gek om ze na 3 jaar los te laten maar het moment is daar. Ze zijn sterk geworden, heel sterk.

Voel je vrij om bovenstaand verhaal met je vrienden te delen.

www.oranjebeek.nl
Info@oranjebeek.nl
0611616195




Source


Eén gedachte over “Een verhaal uit de praktijk. Babs en A…

Reageren is niet mogelijk.

Reageren is niet mogelijk.