Verhaal uit de praktijk. Vandaag het v…

Verhaal uit de praktijk. Vandaag het v…


Verhaal uit de praktijk.

Vandaag het verhaal van Oscar.

Ik zie mezelf nog op de achterbank liggen. Mijn vader achter het stuur, ik met een handdoek over mijn hoofd, net 13 jaar. Mijn vader voeteerde en tierde het uit. Dit kan niet meer, dit kan echt niet meer. Mijn vader zat aan zijn taks, meer dan aan zijn taks. Sinds ik in de brugklas zat was het begonnen, zware migraine aanvallen. Ze namen regelmatig zulke vormen aan dat ik soms dagen met de gordijnen dicht op bed lag, het liefst met de dekens over mijn hoofd. De autorit bracht ons naar het ziekenhuis. Daar kreeg mijn vader het voor elkaar dat ik kon blijven. Ik hoor hem nog tegen de dokter zeggen ‘ik ga niet eerder weg totdat mijn zoon wordt geholpen. Ik ga er aan onderdoor en mijn vrouw ook’.
Drie dagen later, met een potje medicatie in mijn handen, mocht ik weer naar huis.

Op school ging het bergafwaarts. Ik bleef twee keer zitten. Het maakte dat ik verplicht was om naar een andere school te gaan. Dit zorgde voor nog meer spanning. De migraine aanvallen vierden hoogtij dagen. Na heel veel bijlessen lukte het mij om mijn diploma te behalen. Ik was opgelucht. Eindelijk, eindelijk was het moment daar om een baan te zoeken. Al snel kon ik aan de slag. Nog geen half jaar later werd ik ontslagen. Ik was teveel afwezig, er was geen vertrouwen in mijn motivatie. Ik was boos, teleurgesteld. Het lag zeker niet aan mijn motivatie. De migraine aanvallen zorgde er voor dat ik zoveel afwezig was. Zo hobbelde ik van de ene naar de andere baan. Langzaam zakte het lood in mijn schoenen en werd gedemotiveerd. Bij mijn laatste werkgever, waar ik na 3 maanden werd ontslagen, ontmoete ik Joyce. Een pracht vrouw. Inmiddels ben ik met haar getrouwd.
Niet lang na het huwelijk vertelde ze in alle eerlijkheid dat ze graag kinderen wilde maar zich zorgen maakte om mijn rol als vader. Ze was bang dat er teveel druk op haar kwam te liggen, ik lig soms dagen in bed vanwege mijn migraine. Nog nooit heb ik me zo klein gevoelt, maar ik wist dat ze gelijk had. Ondanks de zorgen die ze had uitgesproken ben ik nu vader van twee geweldige dochters. Ondertussen belande ik opnieuw in de molen van ziekenhuis in, ziekenhuis uit, onderzoek hier, onderzoek daar. Uiteindelijk kreeg ik andere medicatie. Nog heftiger, nog zwaarder. Heel even leek het erop dat er vooruitgang werd geboekt. Helaas, na 2 maanden keerden de aanvallen terug. De jaren gingen voorbij en het lukte me niet om een baan te krijgen. Tijdens oud en nieuw waren we bij een neef van mij. Joyce raakte in gesprek met een kennis. Op een gegeven moment kwam het onderwerp migraine voorbij. Al snel werd Ik erbij gehaald. Die kennis vertelde over haar 12 jarige zoon. Hij was binnen een half jaar af van zijn migraine aanvallen. Ze vertelde over Oranjebeekpraktijk waar hij in therapie zat.

Ondanks de enorme afstand, een kleine twee uur rijden en idem weer terug, wilde ik het een kans geven. Een nuchtere Zeeuw in therapie, het moest niet gekker worden.
De eerste 4 weken ging ik twee keer per week naar Amsterdam. Ik heb vooral in het begin vaak aan mijn vader gedacht. Hoe hij al voeterend achter het stuur zat met mij al liggend op de achterbank opwegen naar het ziekenhuis. Nu was ik degene achter het stuur al tierend en voeterend, dit keer op mezelf.

We zijn nu iets meer dan 6 maanden verder. Vorige week heb ik mijn eind gesprek gehad. Al 4.5 maand heb ik geen migraine aanvallen meer. Sinds een maand ben ik weer aan het werk.
Ik voel me voor het eerst een energiek persoon. Ik geef toe, soms geloof ik zelf nog niet wat me overkomt. Daar ben ik als nuchtere Zeeuw nog onzeker over. In een van de sessies vertelde ik over mijn dochter. Pappa, wat fijn dat we samen weer leuke dingen doen. Tjonge, dat ging me niet in de koude kleren zitten. Nooit had mijn dochter geklaagd, maar deze woorden raakten mij diep. Alles is dan betrekkelijk. Was ik degene die aan het klagen was over 2 uur in de auto zitten? Ook Joyce heeft nooit geklaagd, maar ik zie en voel het verschil met toen en nu.
Wat zou ik nog meer willen dan dit alles.

Oscar heeft een pittige start met onze sessies gehad. Wat ik zo mooi vond is zijn bereidheid. Hij wilde het een kans geven, voor zijn gezin en voor hemzelf.

Wanneer je ratio en gevoel los van elkaar benaderd biedt dit een grote kans om lichamelijke klachten te verhelpen.

Wat waren het mooie en bijzonders sessies met Oscar. Naast de vele pittige momenten ook samen zoveel lol. En dat allemaal met een heerlijk Zeeuws accent.




Source


Reageren is niet mogelijk.