‘Praktijk op locatie’ 3 Een tijd terug …

‘Praktijk op locatie’ 3 Een tijd terug …


‘Praktijk op locatie’ 3

Een tijd terug kreeg ik een telefoontje van een dame die zich als Pina voorstelde. Of ik open stond om het verhaal van Rian, haar moeder, te horen. Ik kreeg een korte uitleg over de situatie. Twee dagen later stond ik bij haar moeder aan de voordeur. Een mooie zelfverzekerde vrouw deed open, het was Rian die zich aan mij voorstelde. Ze heette me aller hartelijkst welkom en vroeg wat ik wilde drinken. Beide met een kop koffie in de hand vertelde ze dat haar dochter mij had gebeld. Zij had gehoord dat ik verhalen publiceer op mijn Facebook pagina. Rian steunt dit initiatief om zo haar onderwerp meer onder de aandacht te brengen. Even later schuift haar dochter ook aan.

‘Praktijk op locatie’ (3)
Vandaag het persoonlijke verhaal van Rian, 47 jaar.

Als kind merkte ik al vrij snel dat ik anders was dan mijn leeftijd genoten. Ik snapte niet waarom iedereen altijd zo’n lol in het leven had. Ik had gewoon niks met al dat vrolijke gedoe. Verjaardagen of andere sociale activiteiten, mij niet gezien. Mijn ouders hadden veel gesprekken op school, ik ging namelijk erg veel mijn eigen gang. Langzaam accepteerden mijn ouders en school dat ik nu eenmaal anders was.
Zo hobbelde ik mijn puberteit in. Ik weet nog goed dat ik net 14 jaar was en mijn eerste gedachten had om een einde te maken aan mijn leven. Ik moet bekennen, daar was ik lange tijd onderste boven van. Het gevoel was er en bleef. Het een plek geven lukte niet zo maar. Nooit zal ik vergeten dat ik een aantal maanden daarna, op een zaterdag, wakker werd en dat mijn donkere gevoelens niet echt meer in mijn hoofd zaten maar meer in mij lichaam, als het ware meer op de achtergrond. De moeheid daarin tegen kwam juist meer op de voorgrond.

Door mijn studie leerde ik Peter kennen. Een geweldige man. Ik kon alles met hem delen, zelfs mijn donkere gedachtes. Hij was degene die me aanspoorde om naar de dokter te gaan. Deze stuurde me naar een psycholoog. In een tweede sessie ben ik halverwege weg gelopen. Na haar volgden er nog velen. Bij allen liep de intentie niet synchroon met die van mij. Waar zij wilden dat ik met mijn donkere gevoelens leerde omgaan was mijn intentie om serieus te kijken wat ik met me meedraag. Dit wilde ik ook toetsen. Daarnaast wilde ik gesteund worden in mijn besluit.
Teleurgesteld in het zorgstelsel probeerde ik mijn dagelijks leven weer op te pakken. Ik ben nooit met Peter getrouwd maar woon al 24 jaar met hem samen
Ondanks een spiraal werd ik zwanger. Over mijn eigen dood nadenken was voor mij normaal, maar abortus plegen was onmogelijk. Ik heb een geweldige dochter mogen opvoeden, ze heet Pina. Dat is de latijnse afkorting van inopinatum wat ‘onverwacht’ betekent. Naast dit geweldige wonder werd mijn andere gevoel sterker, mijn donkere gedachtes. Langzaam en steeds duidelijker was daar het besef, het is goed zo! Mijn dochter is nu 23 jaar, getrouwd en is bevallen van een zoon. Hoe mooi ook, mijn taak zit erop. Ik ben trots maar ook moe, heel moe. Na jaren getouwtrek, na vele onderzoeken en gesprekken is het eindelijk gelukt om met een fijne psychiater mijn moment voor te bereiden. Mijn vriend, dochter en haar man worden net als ik goed begeleid. Ze zijn verdrietig en tegelijk blij. Ik ben in zeer goede handen en neem deze week afscheid, het is goed zo.
Volgens de officiële papieren pleeg ik in de week van 11 juli euthanasie.

Met Rian heb ik afgesproken dat ik haar verhaal in de week na haar overlijden plaats. Dit is ook in goed overleg met haar vriend Peter gebeurd.

Wat een kracht en wat dapper. Vooral de controverse tussen verdriet en blij. Verdriet omdat de omgeving zoveel van haar houdt en haar gaat missen. Blij, dat ze haar donkere gedachtes mag loslaten en niet meer hoeft te vechten tegen het leven.

Kijk op NVVE als je meer informatie wilt hebben over euthanasie.




Source


Eén gedachte over “‘Praktijk op locatie’ 3 Een tijd terug …

Reageren is niet mogelijk.

Reageren is niet mogelijk.