‘Praktijk op locatie’ Een zwoele namid…

‘Praktijk op locatie’ Een zwoele namid…


‘Praktijk op locatie’

Een zwoele namiddag, zittend op een bankje op het Leidseplein mensen kijken, daar had ik even zin in.
Het is gezellig druk en het stukje bank naast mij is dan ook voor korte duur leeg. Een vrouw, begin dertig komt naast me zitten. Terwijl ik geniet en de omgeving met mijn ogen opslurp, voel ik een tikje tegen mijn schoen. Ik kijk de vrouw naast mij aan waarop zij ‘leuk hoor’ zegt en naar mijn gele schoenen knikt. Ik moet lachen. Leuk hoor, zeg ik op mijn beurt en wijs naar haar zwangere buik. Nu moet zij lachen.
We raken in gesprek en hebben het over van alles en nog wat. Ook over mijn project ‘praktijk op locatie’. Ik leg kort uit dat ik inspirerende verhalen verzamel en dat ik ze deel op mijn Facebook site. Anja, wil graag haar verhaal vertellen…….

Ik heb nu meer dan 6 jaar een relatie met de liefste man die je maar kunt bedenken. Ik heb hem via een goede vriendin van mij ontmoet. Al vrij snel zijn we gaan samenwonen. Want waarom zou je wachten als het zo goed voelt. We zijn inmiddels 3 jaar getrouwd. En hoe hij mij ten huwelijk heeft gevraagd, zo romantisch. We waren op vakantie in Athene, tijdens het bezichtigen van de Akropolis ging hij op zijn knieĆ«n. Mijn tranen van geluk zeiden genoeg, ik kon amper het woord ja uitbrengen. Precies 1 jaar na zijn aanzoek hebben we het feest ‘ever’ gevierd. Ik zat op een roze wolk.

Op ons huwelijksreis, tijdens een intiem etentje begon mijn man over het onderwerp kinderen. Nog geen half uur daarna weet ik alleen nog dat ik woest was mijn glas wijn op de grond heb gesmeten en dat ik een bord vol met eten tegen de muur kapot gooide. Verraden voelde ik me. Mijn man wilde geen kinderen, punt.
De dag erna heb ik onze huwelijksreis, twee weken eerder dan gepland, stopgezet. De roze wolk waar ik op zat was nu zwart, inktzwart.
Hem haten en van hem houden. Het verscheurde me, pure wanhoop maakte dat ik mezelf opsloot in mijn huis.
Schaamte, gefaald, verraden. Kinderwens versus geen kinderwens. Hoe kon ik mijn omgeving onder ogen komen. Alleen als het moest begaf ik me buiten mijn veilige zone, mijn huis.

Iets meer dan twee maanden na het gruwelijke etentje stond ik onder de douche. Ik huilde, ik wist dat ik stappen moest zetten, anders zou ik er aan onderdoor gaan. Ik moest mijn leven weer oppakken. Ik belde hem op, of hij die avond wilde komen. Een paar uur later kwam hij thuis. Zonder dat hij wat kon zeggen duwde ik hem een enveloppe in zijn handen. Hij haalde de kaart eruit en las mijn geschreven tekst. Hij keek me aan. Er liepen tranen over zijn wangen. Ik verkoos hem boven mijn kinderwens. Natuurlijk hebben we na die avond vele malen over onze huwelijksreis en het etentje gesproken. Hij had het slechtste moment uitgekozen, daar waren we het samen over eens. Maar de liefde voor hem was te groots om het te stoppen.

Ik kijk naar haar zwangere buik en weet niet waar dit verhaal heen gaat. Ze moet lachen, alsof ze mijn gedachte kan lezen en gaat verder met haar verhaal.

Mijn jongste zus trouwde een jaar voor mijn huwelijk. Zij was in alles snel. School, relatie, trouwen. Het enige wat opviel waren haar grillige buien, wat ik niet van vroeger herkende. Ze was nu vaak opvliegerig en onredelijk. Ook op onze huwelijksdag. Het werd mij te gortig en heb haar gebeld, het werd tijd om na mijn huwelijksreis af te spreken. Dat gesprek vond uiteindelijk een paar maanden later plaats omdat ik even genoeg had aan mezelf. We hadden elkaar lange tijd niet gezien, wat zo onnatuurlijk was omdat we naast zussen ook zeer goede vriendinnen zijn. Haar grilligheid moest besproken worden. Na vele koppen koffie en lang touwtrekken kwam het hoge woord eruit. Ze zat in behandeling voor Ivf. Haar hele hormoonstelsel lag in puin, wat haar gedrag verklaarde. Dit onderwerp kon ze niet delen met de buitenwereld, al helemaal niet met mij na mijn vreselijke verhaal. Een paar maanden na ons gesprek belde ze op. Zij was het, zij was de schuldige. Door haar konden er geen kinderen op de wereld worden gezet.

We zijn nu ruim 2 jaar verder. Na ontelbare gesprekken met mijn zus, later met haar man en mijn man erbij, ontstond er iets moois. Ik ben nu draagmoeder voor mijn zus.

Dan zit je daar, op het bankje, op deze zwoele avond naar dit verhaal te luisteren. Ze kijkt me aan en glimlacht. Ik glimlach terug. Wat is liefde toch groots.

Dank je wel lieve Anja voor je ontroerende en indringende verhaal.

Voel je vrij om dit verhaal via Facebook met je vrienden te delen.




Source


Reageren is niet mogelijk.