Praktijk op locatie’ Waar mensen samen komen, daar stap ik op af en ga ik een g…

Praktijk op locatie’ Waar mensen samen komen, daar stap ik op af en ga ik een g…


Praktijk op locatie’
Waar mensen samen komen, daar stap ik op af en ga ik een gesprek aan.
Vanaf nu iedere week een persoonlijk verhaal uit deze ontmoetingen.

Het is druk bij de ingang van het Rijksmuseum. Als ik om me heen kijk valt me een klein groepje op, twee jonge dames vergezeld met een man.
Als ik op hen afstap kijken ze me vriendelijk aan.
Ik leg mijn project ‘praktijk op locatie’ kort uit. Één van de dames moet lachen en geeft enigszins uitdagend aan ‘en wat zou ik dan moeten vertellen wat persoonlijk is’? De andere dame kijkt naar de man. Hij wordt wat ongemakkelijk en zegt; ‘dat is wel heel persoonlijk lieverd, ik weet niet of ik dat wel wil vertellen’. Ik kijk het groepje stuk voor stuk aan. De man twijfelt en wil eerst wat meer van mijn project weten. Ik leg uit dat ik mooie of boeiende verhalen zoek die eventueel een boodschap hebben. Hij kijkt de vrouw aan en knikt vervolgens. Prima, maar niet hier in de rij en vraagt waar we in de buurt wat kunnen drinken. Iedereen gaat mee en even later bestellen we wat. Als de ober weg is haalt de man zijn portemonnee uit zijn broekzak, haalt er een klein wit briefje uit en legt het op tafel. Hij begint zijn verhaal.

Ik was nog geen 9 jaar en had een moeilijke tijd achter de rug, mijn ouders waren net 5 maanden uit elkaar. De rechter had door allerlei omstandigheden besloten dat ik bij mijn vader ging wonen. Ik voelde me schuldig naar mijn moeder, het lag aan mij, door mij was dit allemaal gebeurd. Natuurlijk was dat niet het geval maar op dat moment dacht ik dat echt.
Op een dag was ik bij mijn moeder. Ze zag hoe ik worstelde met dit bovenstaande. Lieve jongen, gaf ze aan, ik zie dat je verdrietig bent. Ik moet je iets vertellen, ik hou zoveel van je, of je nu hier bent of bij pappa, ik hou echt zielsveel van je. Ik wilde hier tegenin gaan, maar ze wimpelde het weg. Ga zitten lieverd. Ze gaf me wat te drinken en pakte verschillende viltstiften, een papier en schaar. Ze knipte een stuk van het papier en begon te tekenen. Hartjes, heel veel hartjes. Samen kleurde wij die in. Rood, blauw en groen.
Nadat alle hartjes waren ingekleurd vroeg ze of ik op haar schoot wilde zitten.
Vanaf nu hoef je nooit meer verdrietig te zijn als je bij pappa bent. En als je dat wel bent pak je het stukje papier en kijk je naar alle hartjes die we samen hebben ingekleurd. Zoveel hou ik van jou, waar je ook bent. Ik voelde dat ik moest huilen en dook in de nek van mijn moeder. Zo heb ik daar lange tijd gezeten.
Kom hier lieverd, kom, dan vouwen we het blaadje op en stop je dit voor altijd bij je. Zo hoef je nooit meer verdrietig te zijn.
Ik was nog aan het snikken maar ik was ook trots, trots op mijn moeder die zoveel van mij hield.
Die nacht sliep ik weer bij pappa.
Rond 6 uur in de ochtend ging de bel van de voordeur.
Ik lag half wakker te luisteren en hoorde in een vlaag ‘meekomen, niet goed, direct, en je zoon?
Voordat ik het wist was mijn vader boven en stond naast me. Totaal door de war keek ik naar een huilende vader.
Hij wilde wat zeggen maar het verdriet won het van zijn woorden. Onmacht greep me naar de keel en ik begon te schreeuwen.
Harder en harder. Dat haalde mijn vader uit zijn verdriet en gaf me een klap in mijn gezicht. Beide schrokken. Zonder dat hij de controle had vlogen de woorden uit zijn mond ‘mamma is dood’.
Dan is er niks, geen pijn, geen verdriet, geen besef, geen omgeving, niks, er is helemaal niks. Mijn besef van het moment kwam terug nadat mijn vader mij heel hard door elkaar aan het schudden was. Later bleek dat ik even in een soort shock heb verkeert.
Mijn moeder is die ochtend geschept door een dronken automobilist, op weg naar haar werk, dood.
Het heeft jaren geduurd voordat ik het überhaupt een plek kon geven, maar wat was ik uiteindelijk trots op mijn moeder, die zoveel van mij hield. En ja, dat papiertje, hij pakte het van tafel en opende het. Dit papiertje draag ik altijd bij me.
We kijken met elkaar naar het papiertje. Hartjes, kleine en grote, rood, blauw en groen.

Allemaal waren we stil. Wat een verhaal. Dan zit je daar met een onbekende man en 2 dames aan een tafeltje vlakbij het Rijksmuseum.

Bovenstaand verhaal laat diepe indruk op mij achter. Dankjewel Marcel voor het delen van zoiets persoonlijks. En wat een les, je kunt nooit vaak genoeg zeggen wanneer je om iemand geeft.

Voel je meer dan vrij en deel dit bericht met je vrienden.




Source


7 gedachten over “Praktijk op locatie’ Waar mensen samen komen, daar stap ik op af en ga ik een g…

Reageren is niet mogelijk.

Reageren is niet mogelijk.